Geld is schuld

Een vierde en (voorlopig) laatste voorbeeld is de stelling ‘geld=schuld’. In de eerste plaats stelt zich de vraag op welk niveau deze stelling geopperd wordt, we kunnen namelijk een onderscheid maken tussen de reële economie en het monetaire beleid. Anders gezegd, hoe werd het monetaire systeem geconfigureerd en/of wat gebeurt er binnen tijd en ruimte waar mensen arbeid verrichten? De stelling ‘geld=schuld’ is daarom voor interpretatie vatbaar, in dit betoog openen we met twee exploten die ons onmiddellijk in de sfeer brengen.

Tragische absurditeit

Als alle schulden worden afgelost zou niemand nog geld hebben. Dit is een onthutsende gedachte. We zijn compleet afhankelijk van de commerciële banken. Elke dollar die we in circulatie hebben moet geleend worden, zowel cash als krediet. Als de banken volop kunstmatig geld creëren leven we in voorspoed, zoniet dan is het bittere armoe. We zijn absoluut zonder permanent geldsysteem. Als men het complete plaatje doorziet, is de tragische absurditeit van onze hopeloze positie haast ongelooflijk, maar toch waar. Het is een hoogst belangrijk onderwerp waar intelligente mensen onderzoek naar zouden moeten doen en over na zouden moeten denken. Het is zelfs zo belangrijk dat onze huidige beschaving in elkaar kan storten, tenzij dit alom bekend raakt en begrepen wordt, en we er snel iets aan doen. (Robert H. Hemphill 1934)

Neutraliteit van geld

Neutraliteit van geld houdt in dat wijzigingen in de geldhoeveelheid geen invloed hebben op reële grootheden, zoals het reële inkomen en de werkgelegenheid, maar alleen op monetaire grootheden zoals het prijspeil, Neutraliteit van geld houdt in dat “geld een sluier” is en dat geld- en goederensfeer volledig van elkaar zijn gescheiden. Ter illustratie in de theoretische economie impliceren algemene evenwichtsmodellen met snelle marktruiming de neutraliteit van geld. Aanhangers van de kwantiteitstheorie zijn van mening dat er op de lange termijn een perfecte proportionaliteit bestaat tussen de geldhoeveelheid en het algemene prijsniveau. Zij geloven in de lange termijn in de neutraliteit van geld. Een punt van contentie is hier wel de duur van de lange termijn. (wikipedia)

Geld uit het niets

Met deze exploten komen we onmiddellijk tot de essentie in die zin dat ze conflicteren. Het eerste exploot stelt inderdaad dat alle geld schuld betreft, het tweede exploot ontkracht dit door te stellen dat geld neutraal is. Aan de hand van een eenvoudige simulatie trachten we een en ander transparant te maken, in een eerste fase richten we onze aandacht strikt op het monetaire beleid. De simulatie behoeft weinig commentaar, geld komt uit het spreekwoordelijk niets en volgt dan een weg doorheen het economische circuit. De overdracht van gelden verloopt via een systeem van leningen en schulden, elke transactie wordt geregistreerd in een boekhoudkundig journaal en periodiek wordt een balans opgemaakt.

Deze simulatie is beslist geen raketwetenschap en voor iedereen bevattelijk, we zien dat de gelden doorheen de economie vloeien waardoor een schuldencomplex wordt gevormd. Op dit moment werden er nog geen waarden (activa) gecreëerd en aan de bron heeft de bank geld uit het ‘niets’ onttrokken. Vanaf de eerste periodieke balans (moment x) zien we dat zowel de overheid als privaat ook geld uit het ‘niets’ onttrekken, in essentie staat hierop geen restrictie. De stelling ‘geld=schuld’ is derhalve voor interpretatie vatbaar, dit wordt duidelijker met de bijkomende vraag aan wie we deze schulden hebben. In essentie hebben we een schuld aan ‘niets’, derhalve niet aan iemand tenzij iemand zich dat recht toe-eigent en we hier geloof aan hechten.

Reële economie

In praktijk hebben we natuurlijk ook een reële economie waardoor we waarden kunnen creëren, dit kan vanalles zijn zoals huizen bouwen, voeding telen, kleding maken enzoverder. Ons heldere schema transformeert hierdoor naar een kluwen van transacties waarin hetzelfde geld blijft rollen, elke economische agent speelt hierin een rol met ambities en strategieën om zijn/haar doelstelling te realiseren. Ook dat kunnen we weerspiegelen in een vereenvoudigd model van de werkelijkheid, we bouwen verder op de laatst gekende consolidatie.

Wat we hier nu zien is de wereld in een notendop, inclusief al het goede en kwade dat zich heeft afgespeeld om tot deze toestand te komen. Wat opvalt is dat het schuldenniveau enorm is opgelopen, net zoals de geldhoeveelheid veel meer bedraagt dan oorspronkelijk. Allerhande verklaringen kunnen we vinden in de vakliteratuur, wat ons interesseert is de stelling ‘geld=schuld’ en de sociale impact daarvan.

Reverse Debt System

Zoals we al gezien hebben, in essentie hebben we een schuld aan niets of niemand, voorbijgaand aan de duale relaties kunnen we dan ook alle schulden aan dat niets koppelen. Dit wil ook zeggen dat alle vorderingen teniet gedaan worden zonder dat de schuldeiser aan kapitaal moet inleveren. Praktischer gesteld, de schuldenaar hoeft z’n schuld niet te betalen EN de schuldenaar ontvangt zijn/haar openstaande vordering op de rekening. Dit is uiteindelijk wat het Reverse Debt System stelt, een en ander wordt duideljker wanneer we dit verwerken in ons boekhoudkundig schema.

In de nieuwe consolidatie is nu het volledige schuldencomplex verdwenen, een ‘tabula rasa’ zonder meer. Technisch gezien is dit perfect mogelijk, hieruit kunnen we afleiden dat we ergens iets missen waardoor het mondiale schuldencomplex een probleem blijft vormen. Het mag met dit betoog duidelijk zijn dat de manier waarop gedacht wordt hierin een rol speelt. En ook hier staat een kanttekening gepast, deze radicale voorstelling maakt – in kwalitatief opzicht – de methode transparant, volgens nader te bepalen criteria is een gespreide aanpak adviseerbaar.

Epistemologische breuk

De stelling ‘geld=schuld’ mag op basis van deze inzichten redelijk dubieus genoemd worden, ze is niet onwaar maar afhankelijk van hoe we hiernaar kijken. Als schuld staat tot ‘iemand’ dan krijgen we een ander verhaal dan wanneer dit staat tot ‘niets’ of ‘niemand’. Belangrijk in dit betoog is de breuk met het alledaagse wat zich hier op twee plaatsen manifesteert, enerzijds de optie dat overheid en privaat ook geld aan het niets kunnen onttrekken, anderzijds het Reverse Debt System. In werkelijkheid zijn het varianten die we binnen dezelfde denksfeer kunnen plaatsen, onvergelijkbaar anders dan ‘traditioneel’. Als pervers effect kunnen we nu de volledige (pathologische) schuldenproblematiek in rekening brengen, dit lijkt nu – op voorwaarde dat we hier anders over gaan denken – als een strijd tegen windmolens. (lees meer)

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s